Krok numer 2:
„OKREŚL SOBIE DOKŁADNIE CO ZAMIERZASZ DAĆ Z SIEBIE W ZAMIAN ZA TO CO POŻĄDASZ (NIE MA TAK W ŻYCIU ABY ZYSKAĆ „COŚ ZA NIC”) 

To prawda. Choćbyś sobie z tego nie zdawał sprawy, tak niestety jest. Czasem trzeba zmienić całe środowisko, jeśli wyznaczony przez Ciebie cel tego będzie wymagał, a czasem trzeba po prostu poświęcić czas i energię, A Czasem trzeba zrezygnować z przyjemności na przykłąd na rzecz systematycznej peracy nad sobą. Podstawą wszelkich działań, które rozpoczniesz powinien zawsze być Twój świat wartości. Co sobie cenisz najbardziej? Co stanowi dla Ciebie największą wartość? Czy Twój nowy cel jest zgodny z Twoim światem wartości? A co jeśli nie?

Adam od zawsze chciał być podróżnikiem- jeździć po świecie, pisać reportarze albo książki, poznawać inne kultury, języki, ludzi, fotografować. Chciał chłonąć świat wszystkimi zmysłami. Od dziecka zaczytywał się w powieściach przygodowych i podróżniczych, oglądająć jako dziecko atlas, wyobrażał sobie że kiedyś te wszystkie miejsca odwiedzi. Zaczął więc od zebrania odpowedniej kwoty pieniędzy. Okazało się że udało się kiedy złapał parę dodatkowych zleceń poza pracą na etacie.

Stanął przed prawdziwą szansą- już w zasadzie wybrał kilka miejsc, oglądał przewodniki, wiedział wszystko, szczęście mu sprzyjało. Dostał nawet zlecenie od lokalnej gazety, o które ubiegał się już od kilku miesięcy- miał wyjechać na 6 miesięcy do Ameryki Południowej i napisać szereg reportaży o życiu Indian. Wymarzone zlecenie! Podróże, praca, odpoczynek, spełnienie marzeń i przygoga życia w jednym! Gdy tylko wrócił do domu, postanowił od razu zadzwonić do swojej dziewczyny. Był tak podekscytowany! W końcu zaczyna się w jego życiu coś dziać, chciał się podzielić swoim szczęściem. Alicja ucieszyła się gdy tylko się dowiedziała. Od zawsze wiedziała że Adam chciał podróżować. – A kiedy zamierzeasz powiedzieć szefowi że rezygnujesz z etatu? – zapytała. Adam się poczuł jak dziecko, któremu ktoś odebrał cukierka.

Jak mógł zapomnieć o tym że przecież pracuje jeszcze na etacie, to naturalne że będzie musiał zrezygnować. Myśli zaczęły kłębić się w jego głowie. Jest tyle rzeczy o których nie pomyślał w tej całej ekscytacji – już prawie miał bilety a jeszcze tyle niewiadomych, które przeoczył. Co będzie jak w gazecie nie spodoba się pierwszy reportaż i będzie musiał wrócić dużo wcześniej? Albo jeśli okaże się że źle znosi tropikalny klimat? A nawet kiedy wróci po tych 6 miesiącach – czy szef go przyjmie z powrotem? Przecież ma kredyt, co jeśli nie będzie mógł znaleźć pracy. A w końcu co z rodziną, z którą się będzie musiał na pół roku rozstać? Boże Narodzenie spędzi w tropikach ale sam, nie w gronie najbliższych. Dziewczyna też z nim nie pojedzie. (…cdn)

No właśnie. Tyle w nas ekscytacji, pasji kiedy okazuje się że nagle pojawia się niepowtrzalna szansa spełnienia naszego wielkiego marzenia, że zapominamy o tym co się zmieni jeśli podejmieny wyzwanie. Czym i w jaki sposób będzie trzeba „zapłacić” za to marzenie. Jeżeli postanawiasz biegać codziennie dla zdrowia, treningu i dobrej energii – musisz się liczyć także z bólem mięśni, czasem kontuzjami które uniemożliwiają chociażby noszenie obcasów, w których tak lubiłaś chodzić czasem nawet przez kilka  - choć wcale nie musi tak być. Jesli chcesz się nauczyć języka, sztuki walki, wystąpień publicznych itp. – na pewno potrzebna Ci będzie systematyczność w stopniu „choćby nie wiem co” Jeśli postanawiasz założyć własną działalność, osiągnąć finansową niezależność i podnieść standard życia- na pewno wiesz że będziesz musiał na początku zdwoić wysiłek żeby zyskać klientów, być może firma stanie się na jakiś czas Twoim głównym „dzieckiem”i będziesz musiał ograniczyć inne sfery życia na jakiś czas – choć wcale nie musi tak być. itd itd.

To niezmiernie ważne żeby usiąść i „na zimno” przemyśleć wszystko. Każda zmiana niesie ze sobą konsekwencje. Czasem bywają niewygodne, czasem to po prostu wyjście poza strefę komfortu- co zaowocuje czymś jeszcze lepszym a po prostu na początku budzi niepokój, a czasem coś trzeba poświęcić kosztem czegoś nowego. Zastanów się zawsze czy zgadza się to z Twoim światem wartości. Jeśli Adam w swoim świecie wartości na pierwszym miejscu stawia bezpieczeństwo, później miłość, na kolejnym rodzinę – być może kiedy poedzie na wymarzony kontrakt zda sobie sprawę że to co robi nie sprawia mu tak wielkiej przyjemności jak spędzanie caasu z bliskimi i dziewczyną, nawet jeśli spacer po dżungli jest bardziej ekscytującą formą rozrywki. Być może Adam konfrontując swój cel ze swoim światem wartości podejmie decyzję że jednak wspólny wyjazd z dziewczyną do Peru czy Brazylii na 3-4 tygodnie pozwolą mu połączyć wymarzony cel o dalekich podróżach z zaspokojeniem potrzeby bezpieczeństwa i bliskości, a jednocześnie nie będzie usiał rezygnować z pracy. A być może w świecie Adama największą wartość stanowi przygoda. Wtedy bez wahania spotka sie z szefem, wręczy mu rezygnację z pracy, dziewczynę namówi na wyjazd z nim bądź odwiedziny a rodzinę przekona że jeszcze niejedne wspólne święta przed nimi i tym razem po prostu zadzwoni z życzeniami.

A jak jest z Twoim celem? Zastanów się czy jest zgodny z wyznawanymi przez Ciebie wartościami – najlepiej za pomoca kartki i ołówka Stary dobry sposób – zapisz wszystko co Ci przychodzi w tej kwestii do głowy. A później zasatnów się czy warto. Jest jedno małe niebezpieczeństwo – to jest doskonały czas dla naszych starych przyjaciół- wymówek. Zwracaj na nie uwagę i nie pozwól im sobie wejść na głowę Dla przypomnienia artykuł skąd się mogą wziąć wymówki i jak z nimi walczyć tutaj: Trochę o NieChceMiSizmie
Nie daj się wymówkom, ale o wielkich celach decyduj z rozwagą. Myśl szeroko i wysoko ale równocześnie stąpaj twardo po ziemi.

No i cóż mi pozostaje jak nie życzyć Wam spełnienia marzeń! Tych zgodnych ze światem wartości oczywiście!

Otóż po pierwsze założenie jest takie, że masz wyznaczony cel lub cele w życiu. To może Ci się wydać truizmem, kwestią opisywaną w każdej książce o rozwoju, coś o czym ogólnie „mówi się” – ale to jest absolutny fundament tego co robisz. Bez tego może być ciężko osiągnąć to o czym właśnie chcę napisać.  Więc po pierwsze – wyznacz cele jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś. Statystycznie wyznaczone i spisane  cele ma dosłownie kilka procent ludzi. Ale za to te cele realizują z niesłychaną skutecznością. Polecam bo to niesamowita przygoda, ustawienie podświadomości przy okazji i poniekąd zmuszenie się do tzw. „sfocusowania” – koncentracji na tym co najistotniejsze.

Ale ok, załóżmy że masz ten cel, słyszałeś już tysiąc razy na ten temat, napisałeś go, jest fajny, chcesz to osiągnąć i…no właśnie. I nic. I teraz tak – cel musi być taki, że jak spojrzysz na „tą” kartkę to aż Cię kręci żeby wstać z fotela- niezależnie od tego która jest godzina, gdzie jesteś, czy to masz napisane w kalendarzu a Ty właśnie jesteś w firmie na spotkaniu czy znudzony oglądasz piąty raz ostatni sezon serialu „Moda na nicnierobienie” i stado krasnoludków podłoży Ci pod nos kartkę z Twoim celem – nieważne- za każdym razem jak o tym myślisz musi aż Cię korcić żeby wstać i coś z „tym” zrobić. I co dalej? Dalej jest czysta pasja - jeśli jest to coś co jest zgodne z Twoim światem wartości, jeśli jest to coś o czym marzysz, jeśli jest dobrze wyznaczony – zaczynasz działać. Wiem że najtrudniejszy jest pierwszy krok ale uwierz mi, jak tylko go zrobisz powinno Cię to pochłonąć w całości. Będziesz wstawać nakręcony o piątej rano, zatracisz poczucie mijającego czasu – i ciągle to co robisz będzie Ci się wydawać fascynujące, niesamowite. Dosłownie będziesz odpływać, realizując ten cel – i równocześnie przecież realizujesz siebie. Swój projekt na życie. Wtedy żadne przeszkody nie są problemem- nieważna jest pora roku, czy masz na to pieniądze czy nie – jakoś dziwnym ratfem nagle się znajduje dodatkowa opcja zarobienia paru groszy, czy ludzie są Ci przychylni czy nie – po prostu działasz. Chodzisz uśmiechnięty bo robisz to co kochasz. To o czym zawsze marzyłeś i jesteś szczęśliwy. Żyjesz z pasją – jesteś jak surfer na fali – nieważne jak będzie wielka – cała zabawa polega na tym żeby się na niej wznieść. Płyniesz ze swoim własnym życiowym prądem – totalny flow! I mało tego- wiesz że to ma sens

Dlatego co jest do zrobienia:
1. Kartka papieru  i wyznaczenie sobie celów ale tak dla siebie, nie na pokaz, nie dla kogoś, nie dlatego że taka jest moda czy że trener kazał – DLA SIEBIE- czyli najlepiej jak tylko potrafię, zgodnie ze swoim systemem wartości, biorąc pod uwagę wszystkie aspekty życia – również te że coś czasem trzeba będzie ograniczyć, coś się zmieni, czasem dużo trzeba zostawić za sobą.
2. Wizualizacje celów- obrazki, opowieści ludzi którzy to już osiągnęli, modelowanie mistrzów, mapa marzeń  - tzw. wkręcanie się.
3. Działanie. Nie jutro, nie później, nie jak się trochę więcej nauczę, nie jak będę starszy.- TERAZ JEST ODPOWIEDNI MOMENT (patrz – wpis Życiowy ENTER czyli- „the power of now”)
4. Deep flow!

A co jeśłi Ci się wciąż nie chce, coś „nie gra”, nie możesz zrobić pierwszego kroku bo ciągle jest coś innego? Zerknij tu: wpis Trochę o NieChceMiSizmie

Dobrego dnia!

Prawda jest taka, że te pozytywne skojarzenia, scenariusze, opcje wzmacniają naszą decyzję, są jakby dodatkową wizualizacją kuszącą przyjemnościami, jakie da nam podjęcie nowej, trudnej decyzji. Mają duży wpływ. ALE te wątpliwości, jakie się pojawiają są jak małe wewnętrzne tornado – co sobie odbudujesz nowy obraz sytuacji – pozytywny, realistyczny świat, a tu przychodzi takie jedno „ale” i  zabawę trzeba zacząć od początku. Osłabiają Twoją siłę woli. Zabierają Twoją energię, pochłaniają czas, który mógłbyś przeznaczyć na kolejne działania – a zamiast tego kręcisz się w kółko i starasz się nie myśleć o tym o czym myślisz czy też myśleć o tym o czym nie myślisz. Mniej więcej tak to wygląda. Gdyby Twoje myśli – to, co dzieje się w Twojej głowie miały przybrać wtedy jakiś obraz wyglądałyby jak pies, który próbuje złapać swój własny ogon- z tym, że nie w zabawie, a desperacko. Przyznasz chyba że to zawsze pocieszny widok Ale wracając do Twojego cennego czasu – nie masz go chyba w jakimś wyjątkowym nadmiarze.

To, że właśnie podejmujesz decyzję jest niezmiernie ważne. Możesz mówić, że ta decyzja będzie kosztować wiele jeśli podejmiesz ją nierozważnie, że jesteś dorosły i sam wiesz co masz robić, że podejmując decyzję zawsze trzeba się zastanowić najpierw – czasem mniej czasem więcej. Wszystko prawda, jak najbardziej. Pamiętaj, że granica przesady jest cienka, rozmyta i niewidoczna w miarę jak się do niej zbliżasz. A stracony czas nie wróci. Do tego im więcej wątpliwości tym stają się silniejsze – jakby tworzyły armię. Za chwilę ilość i zasadność tych „przeciw” może skutecznie Cię zablokować, zjadając Twój potencjał.

Jedno jest pewne- możesz sobie wyobrażać co chcesz, snuć scenariusze, domysły. Ale nie poznasz prawdy dopóki nie zaczniesz działać. Dla mnie ten moment – kiedy naciskam życiowy klawisz „Enter” jest niesamowity – wtedy rośnie adrenalina, stres, podniecenie, napięcie w oczekiwaniu. Ale jest też momentem, w którym się rozluźniam. Wiem, że podjęłam decyzję i niezależnie od rezultatu jest ona właściwa- albo przyniesie mi dużo przyjemności albo… czegoś mnie nauczy

Następnym razem kiedy będziesz podejmować decyzję, szczególnie jeśli jest z nią związana duża ilość emocji i kiedy będziesz się długo wahać – zastanów się czy warto dłużej się nad tym zastanawiać i czy nie jest już przypadkiem pora na „Enter”.

„Co to właściwie znaczy że ci się „nie chce”? To znaczy, że świadomie podejmujesz decyzję o tym, że nie zrobię czegoś, co uważąłeś za słuszne i co powinno być zrobione. A jeśli tego nie zrobisz, to jak możesz się spodziewać, że twoje życie będzie lepsze, szczęśliwsze, bardziej udane? Jeśli poddasz sie uczuciu zniechęcenia i usprawiedliwisz swoje lenistwo, to wyrazisz też zgodę na to że będziesz smutny, rozgoryczony, rozczarowany, zły na siebie (…) Czy tego właśnie chcesz? Pewnie nie.” 

I jeszcze tylko kwestia zczego wynika aktualny niechciej. Czy jets to coś co odkładasz od bóg wie kiedy i ciągle jakoś tak…no…nie chce Ci się? Powstaje pytanie dlaczego? Powody mogą być skrajnie różne.

1. Po prostu nie chę. Sprawdź czy to co masz do zrobienia nie zostało Ci w jakiś sposób narzucone. Na przykład przez rodzinę- rodziców czy partnera, ogólnie przyjęte „normy społeczne”. Wtedy Twoja podświadomość wyraźnie mówi nie i kropka. Czasami sobie z tego zdajesz sprawę a czasem „jeszcze”, dochodzisz do tego po jakimś czasie. Coś co masz do zrobienia nie do końca jest w zgodzie z Tobą. Przez ciągłe odkładanie decyzji „tak, teraz to zrobię” na później, zazwyczaj bliżej nieokreślone w czasoprzestrzeni „jutro” po prostu uciekasz od czegoś czego po prostu nie chcesz zrobić. Warto zrobić sobie takie przewartościowanie. Czy to co robię czy robiłam do tej pory, decyzje które podjęłam/podjąłem są tak naprawdę Moimi decyzjami i działaniami przez wielkie M? Czy przypadkiem nie jest tak że staram się spełnić czyjeś oczekiwania? (Pytanie czy mam na to czas? każdy z nas jest odpowiedzialny tylko za swoje życie. Ale to już temat na inny artykuł) To bardzo ważne żeby mieć takie wenętrzne „tak” na to co robię, żeby w pełni czuć że to co robię jest Moje. I bardziej Mojsze niż Twojsze

2. Nienaostrzona piła. Być może przechodzisz ciężki okres w życiu i jesteś zmęczony. Organizm może po prostu fizycznie się nie wyrabiać i to że czegoś nie robisz (a co naprawdę chiałbyś zrobić) jest manifestacją „halo! kolego zwolnij!!”. Wtedy faktycznie zwolnij, odpocznij, wyjedź gdzieś na weekend z miasta albo po prostu wieczorem zamast biegać coś załatwiać na szybko zrób sobie wieczór dla siebie, przygotuj sobie pachnącą herbatę, kąpiel i po prostu odpocznij. W zależności od tego jak bardzo organizm potrzebuje odpoczynku nasza efektywność spada, więcej energii wykorzystywane jest tak naprawdę na regenerację niedotlenionych a czasem niedożywionych witaminami komórek i działamy w trybie minimum. Wtedy trudno się dizwić że włącza się niechcemisizm. Stephen Covey używa w swojej książce „7 nawyków skutecznego działania” metafory o ostrzeniu piły. Trudno się spodiewać że ta sama piła używana bez przerwy w końcu się stępi tak że nie będziesz w stanie jej używać. Ostrz więc piłę regularnie odpoczywająć, robiąc sobie małe chwile odpoczynku, spacerując, wyjeżdżając na wakacje.

3. No i trzecia opcja- moja ulubiona ) Wymówki. Tak! Podjąłeś decyzję. Jest Twoja przez duże T i jesteś tego pewien. Jesteś wypoczęty i gotów do działania, tworzysz sobie plan co po kolei robić. Aż tu nagle… „a może jednak jeszcze nie, może jutro, możemuszę jeszcze się przygotować, a podpytam jeszcze wuja Stefana/ciociJagienki/Hani/Zdzisia blablabla” Znasz to? Wymówki. To naturalne, że wprowadzanie zmian jest jednoznaczne z wprowadzaniem czegoś nowego do swojego życia. O to w tym chodzi. Często to nowe jest bardzo nieznane. Jest tajemnicze. W zdrowym człowieku wruchamiają się mechanizmy obronne. Kiedyś za czasów jaskiniowych kiedy np. myśliwy musiał zmienić terytorium polowań bo zmniejszyła się ilośc zwierzyny- wchodził do nowego lasu. Innego. Z inną zwierzyną, z innymi niebezpieczeństwami, całkowicie nieznanego. Bał się. Nie wiedział co i kiedy moze go zaatakować. I Ty podobnie- wchodzisz w jakiś nowy obszar w życiu. Mówi się że wychodzisz poza „strefę komfortu”. Tam doświadczasz nowych rzeczy, uczysz się. Skoro się uczysz to popełniasz błędy- także. I tych błędów się boisz, a raczej ich konsekwencji.
Ok, a co jeśli nie ma strachu tylko po prostu to co masz zrobić lub zmienić jaest po prostu niewygodne? Mariusz Szuba w swojej książce „Łatwa trudność zrozumienia” pisze o takim sposobie, żeby wyobrazić sobie wymówki (TE wymówki) jako małe stworki – jak by wyglądały? I za każdym razem kiedy się pojawiają wyobraź sobie że właśnie one próbują właśnie przejąć nad Tobą kontrolę. Zastanów się nad tym co im byś powiedział gdyby były prawdziwe ( a są przecież no jak nie jak tak).
„To musi być coś co wygra bitwę z wymówkami, które się pojawią. Uwierz mi że się pojawią jak pasożyty.  Przez jakiś czas będzie ich coraz więcej, ale po 21-30 dniach nie będą już miały siły walczyć i odejdą.” Mariusz proponuj przyzwyczaić się do nich i traktować jako naturalny element środowiska, czekać aż po prostu znikną, a do tego czasu warto stworzyć „Pożegnanie wymówek i pozdrowienie ich z uśmiechem na twarzy pod tytułem: „Do zobaczenia znowu (…) (następnym razem przyp. autorki) łajzy!”. Co to da?
„Walka zamieni się w przyjemną zabawę. Zabawa zamieni się w nawyk. Nawyk da Ci stałą na tak wysokim poziomie, że będziesz musiał się naprawdę postarać, żeby coś „spartolić”.

Aha! „I zdecyduj raz na zawsze, że nic nie będzie w stanie przerwać Twojej drogi do celu jesli sam na to nie mozwolisz.” (M. Szuba „Łatwa trudność zrozumienia”)

 Krok 1:  USTAL PRECYZYJNIE CO CHCESZ OSIĄGNĄĆ

Nie chodzi tu bynajmniej o wyznaczenie jakiegoś majaczącego gdzieś w oddali, ledwo widocznego punktu – tu chodzi o jak największą precyzję. Kim dokładnie chcesz być? Co chcesz osiągnąć? Chcesz znaleźć nwą pracę? Zastanów się i sprecyzuj jak ma dokłądnie wyglądać stanowisko, kim jest Twój szef, ile zarabiasz?Chcesz podróżować?- wyznacz sobie konkretne pierwsze państwo które odwiedzisz, miasto w tym państwie które zobaczysz najpierw. Oznaczenie celu jako „chcę podróżować więcej” z góry skazane jest na porażkę – podróżą może być przecież równie dobrze wyjazd do innego miasta, a czym to jest wobec marzeń na przykład o podróży do Włoch? O to właśnie chodzi – o precyzję. Stare przysłowie mówi: „Uważaj bo jeszcze spełni się to o co się modlisz. Tak więc po pierwsze konkrety. To co zapiszesz za chwilę jako CEL powinno być niemal namacalne – do tego stopnia, żeby móc to narysować, dokładnie opisać, opisać jakie uczucie wywołałoby osiągnięcie tego celu w Tobie – tak aby już sama myśl o tym celu mogła to uczucie wuwołać. Cel to konkretna sytuacja. Dla sportowca może to być pierwsze miejsce na podium – wiwatująca na jego cześć publiczność, dotyk złotego medalu, zapach szampana, łzy szczęścia, uściski dłoni, światła reflektorów na stadionie. Dla podróżnika – nagłą zmiana temperatury po wyjściu z samolotu na miejsce podróży, zapachy nowego miejsca, dźwięk obcego języka, uśmiechy i temperament tubylców.

A Twój cel jaki jest? Opisz sobie go dokładnie.

Moi najwięksi mistrzowie nauczyli mnie jeszcze jednaj przydatnej rzeczy – spisuj to wszystko. To co jest na kartce, jest dla Ciebie swoisty, „dowodem” pracy nad sobą, którą wykonałeś. To też pewne zobowiązanie. To co zapisujesz na kartce własnym charakterem pisma poniekąd zobowiązuje- przecież nie piszesz bzdur Tak więc moja sugestia- spisz sobie to wszystko na temat swojego celu co przychodzi Ci do głowy. Jaki jest.  Nie jaki będzie – wyobraź sobie że piszesz pamiętnik z przyszłości – w formie teraźniejszej. „Właśnie stoję na podium, słyszęwiwatującą publiczność…itd”. „Właśnie mój samolot wylądował w…, jest…”

Ps. zrób to od razu, zanim zapomnisz. To Twoja inwestycja czasowa w siebie samego. Zrób sobie tą przysługę i nie odkładaj tego na później.

Niebawem krok 2
Dobrego dnia!

Tak to właśnie czasem bywa kiedy skupiamy się na czymś „za bardzo”. Czasem to co wydaje się bardzo proste jest trudne, a to co pozornie wygląda na skomplikowane idzie nam jak po maśle. Też tak masz?

Długo zatsanawiałam się nad tym jak coś zrobić, żeby było trochę prostsze do wykonania, żeby duże projekty się udały. Duże projety mogą przerazić. Mnie zawsze przerażały. „A co będzie jak…”- takie pytania mi się kłębiły w głowie, kiedy sięgałąm po coś, co z pozoru nie jest takie proste. Kiedy łączyłąm studia, pracę i treningi, kiedy chciałam pierwszy raz polecieć do Włoch, kiedy postanowiłam nauczyć się języka, kiedy postanowiłam polecieć na szkolenie Robbinsa do Rzymu… jakiekolwiek wyzwanie podejmowałam. „A co będzie jak…?”. Z czasem zaczęłam sobie zadawać inne pytania. Zdałam sobie sprawę że sama siebie w ten sposób blokuję. Sytuacja oczywiście nie stała się ani trochę mniej poważna – zmiany zachodziły w mojej głowie. Pytanie „a co będzie jak…?” zastąpiłam pytaniem „Jak to mogę uprościć?”. Pozorną przyczynę całego zamieszania przerzuciłam ze „środowiska”, na które nie mam wpływu na siebie – „co JA mogę zrobić aby uprościć kwestię?”. Pomogło. Mało tego – zyskałam zaskakującą pewność, że mogę to osiągnąć, że nie jest to wcale takie skomplikowane jak myślałam. I zaraz potem doszedł entuzjajzm z wykonanego pierwszego kroku.  A co Ty możesz zrobić?

Po pierwsze pozwól swojej głowie na relaks – mózg najskuteczniej pracuje kiedy jest zrelaksowany, spokojny. Wycisz więc telefon, wyłącz telewizor, komputer, odłóż książkę ( tak, książkę też- chodzi o to żebyś pobył sobie przez chwilę sam ze sobą). I nie myśl o niczym. Pozwól sobie na 20 minut nic-nierobienia. Właśnie wtedy mózg (podobnie jak podczas snu czy drzemki) zaczyna porządkować informację, do głosu dochodzi podświadomość. A kiedy już wrócisz myślami do rzeczywistości weż kartkę i spisz wszystko co myślisz o tym celu czy problemie. Jaki jest? Rozłóż go na małe kroki. Napisz wszystko co musisz zrobić żeby opanować sytuację. A potem popatzr na zapisk i po kolei zadawaj sobie pytanie „jak to mogę uprościć?”. I zapisz to co Ci przyjdzie do głowy. I zadawaj sobie to pytanie dopóki nie uzyskasz kilku konstruktywnych punktów, realnych do wykonania. Co zrobisz najpierw? A co potem? Jak to uprościć?
I teraz rzecz najważniejsza. Naprawdę – najważniejsza. Zakreśl pierwszy punkt z listy. Mówię poważnie- zakreśl go. I od razu (nie jutro, nie za godzinę, nie „tylko jak…”) tylko od razu zrób tą pierwszą rzecz. Odkładanie na później to strata energii na niepotrzebne rozmyślania „a co by było gdyby”. I później zacząć jest zdecydowanie trudniej. Jak mawia Tony Robbins „Jeśli tego nie robisz, nie zdecydowałeś tak naprawdę”. I pamiętaj że jesteś jedyną osobą na świecie, która może wykorzystać 100 procent Twojego potencjału! Do dzieła!

desideratum ‘rzecz pożądana’; ‘pragnienie’; ‘zalecenie’.

Niewiele dziś napiszę   Prosto z pięknego Krakowa przesyłam Wam dzisiaj do refleksji tekst Dezyderaty, która stała się niemalże hymnem Piwnicy Pod Baranami. Ma w sobie siłę, mimo niesamowitej prostoty, jej tekst jest prawdziwy i nieprzemijalny. I wciąż jest dla mnie inspiracją. Posłuchjcie!

A oto tekst słynnej Dezyderaty
autorstwa Maksa Ehrmanna z 1927 r.

      Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy. O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie, bądź na dobrej stopie ze wszystkimi. Wypowiadaj swą prawdę jasno i spokojnie i wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść. Unikaj głośnych i napastliwych, są udręką ducha. Porównując się z innymi, możesz stać się próżny i zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz lepszych i gorszych od siebie.

     Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak i plany, będą dla ciebie źródłem radości. Wykonuj z sercem swą pracę, jakakolwiek byłaby skromna, ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu.

     Bądź ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa, niech ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty. Wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie jest pełne heroizmu. Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia, ani też nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa.

     Przyjmij spokojnie, co ci lata doradzają, z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości. Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu. Nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności.

     Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny. Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy. Masz prawo być tutaj. I czy to jest dla ciebie jasne czy nie, wszechświat jest bez wątpienia na dobrej drodze. Czymkolwiek się trudnisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia. W zgiełku i pomieszaniu życia zachowaj spokój ze swą duszą. Przy całej złudności i znoju, i rozwianych marzeniach jest to piękny świat. Bądź radosny. Dąż do szczęścia.

Nic dodać, nic ująć Wspaniałego weekendu Wam życzę!

To był taki mój ulobiony czas w roku, kiedy siedząc godzinami na niewygodnym, drewnianym stołku przy oknie przenosiłam się w cudowny świat. Trwało to bardzo długo. I absolutnie nic nie było w stanie mnie wytrącić z mojego wpatrywania się w kolorowe balony. Nigdzie się nie spieszyłam, to był całkowicie mój czas.

Teraz bardzo mi brakuje tych zawodów, piękne to było widowisko. Ale do czego zmierzam? W zasadzie nie było żadnej siły, która mogłaby mnie oderwać od okna wtedy. To był mój czas. Nie zrażało mnie to że nie od razu nie widziałam gotowych balonów w pełnej okazałości. Cieszył mnie sam proces- balony magicznie rosły w wąwozie i później równie długo odlatywały zanim zniknęły na dobre za horyzontem. Włoci mają takie określenie: festina tarde -spiesz się powoli.  I obserwuj, żyj życiem a nie mżonką tego co było albo co mogłoby być. Jest tu i teraz. I nigdy się nie powtórzy. Pewnego roku już nie było zawodów ( a może ja dorosłam i byłam akurat w szkole- tego nie wiem). Ale dopóki były cieszyłam się nimi tak jakby miały się te kolorowe cudeńka nie pojawić już nigdy.

A na codzień? Spiesz się powoli- również nie wszystko na raz możesz zrobić. Nie chodzi przecież o to żeby osiągnąć w jeden miesiąc wszystko co tylko możliwe, ale żeby czerpać z życia tą niesamowitą radość. Pamiętam też chwile kiedy z książką „Pod słońcem Toskanii” siadałam w zaprzyjaźnionej kawiarence i zamawiałam cappucino. Czytałam dziennie może 6, a  może 10 stron. Ale czułam się jakbym spacerowała alejkami klimatycznych toskańskich miasteczek albo po wzgórzach pachnących ziołami i słońcem. To trwało może 10 minut i było czymś pozornie zbędnym. Z zewnątrz nie różniło się niczym innym niż picie kawy i czytanie podręcznika konstrukcji budowlanych (no, może wyrazem twarzy i uśmiechniętymi oczami) a dla mnie stanowiło część dnia, w której mogłam się całkowicie zrelaksować, przenieść na chwilę do Włoch i przede wszystkim nie spieszyć się.

Tak naprawdę chodzi o to żeby żyć i osiągać sukcesy? Cyz o to żeby żyć życiem? Nie pamiętam kto to napisał, ale cytat bardzo mi się podoba: „Pod koniec życia nie będziesz się zastanawiał ile żyłeś lat tylko ile życia w tych latach miałeś”.

Mój mentor- Tony Robbins z kolei powiedział kiedyś że pod koniec życia nie będziesz pamiętac co osiąnąłeś. Przypomną Ci się te momenty, w których czułeś się całkowicie spełniony.

Na pzrykład podczas spotkań: nie chodzi przecież o to żeby się spotykać z ludźmi i nerwowo patrzeć na zegarek albo co chwilę sprawdzać czy ktoś nie napisał przypadkiem smsa. Dla mnie absolutną koniecznością jest pozwolić sobie na to że przez te pół godziny, godzinę, czy dwie jestem tu i teraz z moimi przyjaciółmi, którzy są dla mnie ważni i z którymi chcę po prostu pobyć. I być całkowicie przy nich, bo tego też oczekuję od nich, na tym polega sens takich spotkań. Kiedy jadę na wakacje, nie myślę o pracy, nie myślę o tym co będę robić jak wrócę- po prostu cieszę się pięknym słońcem. Festina tarde. Spiesz się powoli. To prosty przepis na to aby poczuć życie. Aby w pełni zobaczyć, posmakować, powąchać, dotknąć wszystko co je tworzy, cieszyć się z samego procesu. Nie gnać na oślep, byle do przodu. Cieszyć się życiem.

Tego Wam z całego serducha na dziś życzę!
Pięknego dnia!

I Festina Tarde- Spiesz się powoli!

]]> http://karolinadrela.wordpress.com/2011/02/01/festina-tarde-wl-spiesz-sie-powoli/feed/ 0 balony - zdjęcie: www.polskieradio.pl, wikipedia karolinadrela balony - zdjęcie: www.polskieradio.pl, wikipedia http://karolinadrela.wordpress.com/2011/01/20/w-dzungli-ludzkosci/ http://karolinadrela.wordpress.com/2011/01/20/w-dzungli-ludzkosci/#comments Thu, 20 Jan 2011 00:08:27 +0000 karolinadrela http://karolinadrela.wordpress.com/?p=202 Continue reading »]]> Na rozstaju dróg inność pociąga, inność jest egzotyczna, inność zachwyca. Ale czy do końca?  W okresie ferii lub wakacji mnóstwo jest ofert podróży, coraz więcej znajduje się pasjonatów, antropologów, szalonych (?) podróżników, pędzących za nową przygodą, którzy najzwyczajniej w świecie nie mogą usiedzieć w fotelu. Pociąga ich świat. Piękny, tajemniczy, czasem straszny. Pociągają ich ludzie, odmienne zwyczaje, rytuały, różne systemy wartości, czasem straszne. Ja należę do ludzi ciekawych świata, gotowych zaryzykować dość wiele na rzecz wspaniałej przygody. Uwielbiam książki, a w szczególności te podróżnicze – pełne opowieści o różnych zakątkach świata, tajemniczych budowlach wzniesionych przez ludzi nie znających metalowych narzędzi, o ludziach bardzo odmiennych od Europejczyków. I tak krocząc przez świat pięknych, casem mrożących krew w żyłach opowieści (prawdziwych rzecz jasna) natknęłam się na książkę, która wprawiła mnie w osłupienie. Dosłownie- od pierwszej aż po ostatnią kartkę. Czyta się ją z zapartym tchem, zastanawiając się co jeszcze może się przydarzyć zwykłemu człowiekowi. Czyta się ją z rosnącym przerażeniem do czego zdolny jest człowiek. Z przerażeniem jak bardzo możemy się różnić od innych ludzi. Z przerażeniem jak bardzo można manipulować człowiekiem. Jej autor – Torsten Kroll-  jak głosi opis na okładce- pozostaje zagadką nawet dla agenta literackiego i wydawców – porozumiewa się z nimi wyłącznie drogą mailową.  Książka pozostanie dla mnie wielkiem nieokreślonym znakiem zapytania. I właśnie dlatego o niej piszę. Porównać ją potrafię tylko do jednej książki, jaką czytałam z podobnie mieszanymi uczuciami – „Jądro Ciemności” Josepha Conrada. Po książkę „Biali bogowie” sięgnęłam ze względu na obecność w niej motywu dżungli amazońskiej i Południowej Ameryki (tematu który od lat mnie fascynuje), a całkiem przypadkiem stałą się ona pretekstem do przemyśleń na temat ludzkiej natury i psychologii perswazji.
Nie pozostaje mi nic innego jak zacytować fragment opisu z okładki, który mnie doprowadził do pierwszej strony powieści.

” Prowokacyjna, ironiczna i perwersyjna powieść ukazuje barbarzyństwo cywilizowanej dwudziestowiecznej Europy w zderzeniu z rzekomo barbarzyństwem dzikiego plemienia indiańskiego. Świat pełwn brutalności i sprzecznych norm moralnych, widziany jest oczam szesnastoletniego narratora, który zostaje wtrącony z jednej niewyobrażalnie skrajnej rzeczywistości w drugą – gdzie człowieczeństwo ściera się w ironicznych paradoksach z nieludzkością, a cywilizacja z barbarzysństwem. Indianie Yayomi ze swoimi pierwotnymi instynktami, szokującymi wierzeniami, okrucieństwem, ale i klarownym kodeksem wartości stają się dla syna hitlerowskiego oficera źródłem prawdy o życiu i świecie. Uwięziony w amazońskiej dżungli, wśród krwawych tragedii i szaleńczych narkotycznych rytuałów, chłopiec wkracza w dorosłość, poznaje niewyobrażalne zło, ale i siłę miłości”.

I możecie mi wierzyć że opis to tylko wstęp. Książka porusza między innymi niezwykle ważny temat: jak jeden człowiek traktuje innego człowieka patrząc na rasę, kolor skóry, wierzenia, pochodzenie. Z jaką łatwością można młodemu człowiekowi, w zasadzie jeszcze dziecku, wpoić obraz świata w którym rasa aryjska jest tą najlepszą. Jak łatwo jest w jego oczach podzielić świat ludzi na tych, których opłąca się zachować przy życiu i na tych, którzy są nic nie warci. I w końcu jak wielu ludzi ulega takim przesłankom nawet dziś, kiedy trwają nieustanne walki pomiędzy chociażby wyznawcami Islamu i Chrześcijanami, kiedy tak łatwo jest osądzić drugiego człowieka bez powodu. Gdzie leży granica ludzkiego współczucia, gdzie są przyjaźnie dzieci, które najwyraźniej nie rozumieją świata dorosłych i przyjaźnią się ze sobą dlatego że oboje są dla siebie wspaniałymi ludźmi, niezależnie od wyznania, koloru skóry czy światopoglądu.

Analizując różne postawy życiowe szesnastoletni chłopiec musi poradzić sobie zarówno fizycznie w pełnej śmiertelnych niebezpieczeństw dżungli, jak i psychicznie w gąszczu różnych ścieżek, sprzecznych światopoglądów i jeszcze bardziej sprzecznych spostrzeżeń jaki świat jest „naprawdę” a jaki mu wpojono.  W książce bohater od samego początku zmaga się z kwestią podejścia do Żydów. Kiedy to okazuje się że jego najleszy przyjaciel z piaskownicy jest Żydem i nagle- mimo wspólnych wielkich planów- mama zabrania chłopcu kontaktu z kolegą, a nawet każe mu przechodzić na drugą stronę ulicy kiedy tamtego widzi. Cały światopogląd hitlerowskiego podejścia do ludzi burzy się, kiedy to w dżungli jedyną osobą godną zaufania (ojciec nie żyje, matka wpadła w obłęd a stryj jest uzależniony od morfiny) jest żydowski antropolog, któremu ostatecznie chłopiec ufa najbardziej. Wszystkie dotychczas znane autorytety upadły. Pozostał koszmarny dylemat między zasadami wpajanymi od urodzenia a tym co dyktuje serce, zdrowy rozsądek i intuicja na raz.

A Tobie jakie stereotypy na temat różnych ludzi wpojono? Czym się kierujesz patrzac pierwszy raz na człowieka? Dajesz mu szansę na bycie takim jaki jest czy szufladkujesz go ze względu na wpojone „zasady”, dotychczasowe doświadczenia życiowe.

Prosty przykład. Mama zawsze mówi córce: „Nie wychodź z domu po 22 bo na pewno Cię ktoś okradnie, napadnie, zrobi Ci krzywdę. Ludzie potrafią być źli.” I dziewczynka nie wychodzi po 22. Przez całe dzieciństwo. Kiedy zaczyna dorastać i w końcu staje się dorosłą kobietą, wracając późno do domu ciągle rozgląda się podejrzliwie po okolicy mysląc: „czy przypadkiem mnie ktos nie śledzi? czy Ci ludzie stojący naprzeciwko na mnie nie napadną? itp”. A to tylko grupka przyjaciół, którzy wracają z kina. Dorosła kobieta ciągle ma na uwadze to co jej wpajała matka z dobrych chęci ochrony dziecka przed niebezpieczeństwem. W rzeczywistości jednak wygląda to tak jakby w każdym mijanym człowieku widziała kogoś kto może jej zagrozić. Jeśli więc podejdzie do niej zagubiony obcokrajowiec szukający drogi na dworzec, w pierwszym momencie nasza kobieta może poczuć nieuzasadniony, podświadomy niepokój.

Podbny mechanizm działa podczas zakochania, kiedy to partnerzy widzą siebie nawzajem jako chodzące ideały. A później, kiedy zakochanie ustępuje miejsca miłości pojawia się ten prawdziwy obraz danej osoby.

Przykładów z życia (może trochę mniej spektakularnych i o nieco mniejszym zakresie) możnaby mnożyć w nieskończoność.

Czasem warto się zatrzymać i zastanowić się gdzie kończy się moje wyobrażenie o konkretnym człowieku a gdzie się ten człowiek „realnie zaczyna”. Gdzie jest granica między spekulacjami  ”na temat” a tak zwaną „prawdą”, a przynajmniej jej obiektywną namiastką? Jak bardzo przeszłość i wpojone zachowania, zasady i wartości są zakorzenione w nas? I w końcu gdzie jest w tym wszystkim prawdziwy człowiek?

Torsten Krol „Biali bogowie” – polecam lekturę. Nie użyję słowa wspaniała ze względu na wyjątkowo sprzeczne uczucia jakie we mnie budzi. Skłaniająca do głębokiej refleksji nad znaczeniem człowieczeństwa, bardzo kontrowersyjna choć mimo wszystko w ostatecznym rozrachunku skłaniająca do refleksji czy any nie przesadzona. A może nie?

A Ty co zamierzasz robić w wieku 72 lat? Tak Ernestine Sheperd, bohaterka tego filmiku (po angielsku ale sens mam nadzieję pozostał) biega 130 km tygodniowo. I tak – ta 72 letnia pani prawie codziennie podnosi ciężarki.

I kolejna refleksja- Katsusuke Yanagisawa – najstarszy człowiek Everestu. Tu z kolei 71 lat. W tym wieku to powinni (powinni?) siedzieć w fotelu i oglądać M jak Miłość. Jednak nie. Postanowili Żyć do ostatniego dnia swojego życia. Zdobywać więcej i wymagać od siebie więcej niż świat od nich wymaga. Postanowili mocniej żyć, żyć INACZEJ niż wszyscy naokoło ich. Nie szli z prądem, ale spełniali się, realizowali swoje marzenia. A przede wszystkim pracowali nad sobą – żadna z tych osób nie stała się przypadkowym gościem „Kawy czy herbaty” – to ludzie, którzy już od dawna, zanim się pojawili na pierwszych stronach gazet, pracowali nad sobą, ćwiczyli. Pewnie nieraz dużym kosztem. A przede wszystkim wiesz co? CHCIAŁO IM SIĘ. Nie użalali się nad sobą, własną niedolą i niedołężnością, mało tego, nie dopuszczali do siebie nawet myśli o niej bo nie mieli na to czasu. Byli zbyt zajęci DZIAŁANIEM.

Właśnie skończyłam czytać książkę Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć Horyzont”. Swoją drogą też o wspinaczce na Everest i Koronę Ziemi. Martyna, pewnie to wiesz, miała wypadek, złamała kręgosłup. Wielu ludzi mówi – „a, pewnie na jednym z rajdów albo spadła podczas wspinaczki”. Nie. Złamała kręgosłup podczas wypadku samochodowego kiedy jako pasażer jechała na zdjęcia do swojego programu na Islandii.  I leżąc w szpitalu, nie mając siły ani ochoty na nic zapowzięła decyzję że wejdzie na Everest, zdobędzie Koronę Ziemi. Mimo, że lekarze mówili jej że musi zrezygnować z dotychczasowego trybu życia. Że musi pomyśleć o innych sportach, że nie powinna biegać. Konsekwentnie dążyła do celu, który pojawił się pred jej oczami. Było ciężlo? Było. Bolało czasem? A jakże! A jednak! Weszła na Everest. Książka o sukcesie, o przezwyciężaniu siebie. O wspinaczce, która stała się nie tyle techniką dojścia na szczyt ile sposobem myślenia. Sposobem myślenia, że jeśli jest ci ciężko i już nie możesz dalej iść, musisz tylko przesunąć sobie horyzont. I będzie prościej.

A w życiu, na codzień? Żeby nie było tak pięknie i zagranicznie opowiem Wamo swoim jednym treningu. I jestem z tej historii i z obojga bohaterów bardzo dumna. W czerwcu postanowiłam, że będę biegać minimum co 2-3 dni. Zazwyczaj biegałam wieczorem, w nocy, jako że jestem „sową” ale ktoś mi powiedział, że rano biega się znavcznie lepiej i wydajniej. Hm…czemu nie? – pomyślałam. Następnego dnia poszłam biegać o 6 rano (ledwo na oczka widziałam.. ) Mniej więcej po 40 minutach wyprzedziła mnie dwójka panów (średnia wieku 70). I wiecie co?Wyprzedzili mnie! I wogóle biegli szybciej, dalej i byli w świetnej, godnej pozazdroszczenia formie Mnie! Panowie koło siedemdzieciątki. Powodzienia Panowie, oby tak dalej.

Miałam nauczkę żeby biegać. Zeby biegać jak najwięcej. Tak, żeby w ich wieku biegać jeszcze szybciej i być zdrową jak ryba
Tego Wam wszystkim też szczerze życzę! Bo jak się ma zdrówko, ma się i siłę i możliwości do tego żeby spełniać swoje nawet najbardziej wymyślne marzenia.

Zdrowego weekendu! I zadbaj o siebie jeszcze bardziej!